«معرفی و دسته‌بندی بروشورهای مربوط به سفر»

به بهانه‌ی روز جهانی جهانگردی، سه‌شنبه ۶مهر بروشورهای موجود در کتابخانه‌ی جمعیت زنان خورشید جداسازی شد. این کار سه‌نفره انجام گرفت و حدود 2 ساعت به طول انجامید.

بروشورها را بر اساس استان جدا کردیم که 26 قسمت شد. البته بعضی استان‌های نزدیک را یک استان در نظر گرفتیم مانند خراسان رضوی، شمالی و جنوبی یا جزیره‌ها.

یک قسمت هم برای بروشورهای خارجی در نظر گرفتیم.

تقریبا برای معرفی هر استان ۱۰ بروشور هست که معرف شهرهای آن استان، جذابیت‌ها، روستاها و یا موزه‌هاست.

البته نقشه‌ها هم به آن اضافه می‌شود.

ضمن جدا کردن بروشورها، با مکان‌های جدید آشنا شدیم، دانش جغرافی خود را محک زدیم و کمی در مورد مشکلات و محدودیت‌های سفر صحبت کردیم.

«آموزش ساخت درنا» به بهانه‌ی «روز جهانی صلح»

برنامه‌ با حضور ۳ نفر در تاریخ ۶مهر در دفتر جمعیت برگزار شد.

به جای کاغذهای مخصوص اریگامی یا رنگی و در راستای حفاظت از محیط‌زیست از کاغذهای باطله استفاده کردیم.

دو نفر از شهروندان هم که امکان حضور در برنامه را نداشتن با آوردن کاغذهای باطله این برنامه را حمایت کردند.

داستان ساداکو در ادامه می‌آید.

ساداکو ساساکی (Sadako Sasaki) در سال ۱۹۴۲ میلادی در ژاپن متولد شد.

هنگام بمباران اتمی در هیروشیما ۲ساله بود. در اثر تشعشعات اتمی ساداکوی کوچک به سرطان خون مبتلا شد.

او در مدرسه از سریع‌ترین دوندگان بود و آرزو داشت معلم ورزش بشود.

حدود ۱۰ سال بعد (پاییز ۱۹۵۴) علائم بیماری در بدن ساداکو شدت یافت. دکترها گفتند حداکثر یک سال دیگر زنده خواهد بود. آن‌ها برای ساداکو توضیح دادند که برای درمان باید در بیمارستان بستری شود.

وقتی هم‌کلاسی‌هایش باخبر شدند به ملاقات او آمدند.

طبق افسانه‌های ژاپنی؛ ساختن هزار درنای کاغذی باعث می‌شود فرد مریض شفا یابد یا به یکی از آرزوهایش برسد.

هنگامی که ساداکو در بیمارستان بستری بود، مردم ناگویا (یکی از شهرهای ژاپن) برای خوشحال کردن بیماران، تعدادی درنای اریگامی به بیمارستان فرستادند.

ساداکو تصمیم گرفت هزار درنای کاغذی بسازد و در کمتر از یک ماه بیش از ۱۰۰۰ درنای کاغذی ساخت و از سقف اتاق‌اش آویزان کرد.

در حالی که بیماریش وخیم‌تر می‌شد، او به ساخت درنا ادامه می‌داد.

ساداکو صبح روز ۱۵ اکتبر ۱۹۵۴ در میان اعضای خانواده‌اش درگذشت.

او تنها کودکی نبود که در فاجعه‌ی هیروشیما آسیب دید اما این اتفاق باعث شد تا هم‌کلاسی‌هایش تصمیم بگیرند تا برای او بنای یادبودی بسازند.

آن‌ها شروع به جمع‌آوری کمک‌های مالی کردند و نهایتا بنای یادبودی در یکی از پارک‌های هیروشیما گذاشته شد، پارک صلح.

از آن سال به بعد درنای کاغذی، نماد صلح جهانی شد.

در موزه‌ی صلح تهران نیز درنای کاغذی به عنوان نماد صلح دیده می‌شود.

داستان‌های متفاوتی در مورد ساداکو گفته می‌شود. پیام اصلی همه‌ی این داستان‌ها، بیان دردهای ناشی از جنگ و تلاش برای صلح است.